Gelukkig wel.

Soms voelt het even niet zo.

Kopzorgen met een capital K. Soms vraag ik me af of er wel een plekje is voor mij in deze wereld. De wereld waarin ik alleen leef, en woon, en slaap, en geniet met vrienden en dan ben ik weer alleen. Ik mis soms gezelschap. Stom woord zeg. Gezelschap. Maar het is wel zo. Soms lijkt het me zo heerlijk om even in iemands gezelschap gewoon te zijn. Niet te praten om de leegte te vullen. Maar zwijgen om aanwezig te zijn. Zittend, liggend, hangend. De stilte samen te ervaren. Luisteren naar het rumoer op straat, de kerkklok die zijn plicht doet en laat weten dat ie er ook nog is. Alle daagse dingen delen. Je weet toch.

Wat is mijn doel in dit leven, welke kant op. Welke richting. Noord? West? Zuid? Oost? Wie zal het zeggen. Ik werk nu vanaf volgende week maar 3 dagen voor het bedrijf waar ik nu werk. Al dik een jaar niet onder contract maar via payroll service. Ik wil mooie dingen doen en maken. Ik wil meer verantwoordelijkheid, meer uit mezelf halen want ik sta weer stil. Nog een studie in september beginnen? Meer aandacht opeisen voor wat ik doe en wie ik ben, en mijn grenzen verkennen, stellen en naar buiten brengen.

Ook dit jaar wil ik nog een ultieme poging doen om te zoeken naar mijn biologische ouders want de teller tikt door dus zij zullen er ook niet ouder op worden. Met het risico dat ik ooit wellicht te laat ben en dat wil ik niet. Dus plan de campagne gaan opzetten.. spannend!!

En waar ik nog het meest bang voor ben is om te falen. In welke zin dan ook. Nou ja genoeg stof om over na te denken.  Lekker deprimerend maar ja het moet er uit.

Dan zal ik positief afsluiten want ja ik ben nu sinds een week weer flink bezig in de sportschool. Mijn eigen beeld op foto’s kan ik niet aanzien. Al een paar jaar vind ik mezelf veel te dik. Ik voel me niet mezelf in mijn lichaam. Dus dat gaat veranderen. Ik gun mijzelf twee maanden en dan ben ik 10 kilo lichter. Eind juni ga ik naar een festival in Duitsland en daar wil ik rond dwarrelen in top vorm. Dus dat voor nu.

Tot het volgende bericht.

Veel liefs..

Ik bloei op, de dagen zijn weer langer, de avonden lichter en de ochtenden frisser. Ik kom weer uit mijn berenhol en sta te juichen bij de narcissen en de blaadjes aan de bomen die langzaam aan weer zichtbaar zijn. Ik voel me dankbaar als ik de zon voel en geniet van elk moment buiten. De bloesem, de kleuren, de geuren en de geluiden. Wat ben ik blij met de zomertijd en de lente. De horizon zie ik weer en ik voel me weer in mijn element.

Bye winter bye!

Toen ik vroeger op mijn 7e naar Aalsmeer verhuisde kreeg ik direct een vriendinnetje in mijn klas. Wij deden letterlijk alles samen, en wat een lol hadden we altijd. We gingen wel eens bij haar thuis lunchen, zij woonde in een schattig poppenhuisje, met parkieten en cavia’s. Wat ik nog weet is dat zij avocado’s aten, heerlijk. Nog steeds zalig trouwens. Het moment dat zij verhuisde is mijn leven daar veranderd. Het is nooit meer zo leuk geweest. Dat meen ik echt. We hebben wel contact gehouden over de jaren en ik ben een paar keer naar Heemskerk gegaan waar ze woonde, ook bijzonder leuke tijd gehad want haar ouders waren niet streng, of eigenlijk mocht ze alles in mijn ogen. Nu hebben we heel af en toe contact via facebook, ze woont al 10 jaar in Duitsland met haar man en twee kinderen. Net mailden we even heen en weer. En ze vroeg of ze niet nog een broek bij mij had laten liggen. Ik begreep het niet. Schrijft ze dit;

We konden een keertje geen afscheid van elkaar nemen. Jij ging op vakantie met je ouders naar Mallorca en we zouden elkaar een week(!!) niet zien. Jij met mij mee gefietst naar de Aardbeienbrug. Daar hebben we elkaar staan uitzwaaien tot we stipjes waren. Tot ik een smoes bedacht en weer helemaal terug fietste om je te vragen of ik niet nog mijn broek bij je had laten liggen.

Hoe zoet. Dat waren gouden tijden.

Tot het volgende bericht.

PS. We grow older but all ages are inside of us. -Farideh-

Vorige week was ik een weekje skien met vrienden. Mijn vakantie begon al goed toen ik 2 kaartjes had gewonnen voor het 2e concert van Lianne La Havas in Amsterdam. Het eerste concert was in januari in de MC Toko. Wat een geweldige stem heeft zij, echt genieten! Het concert was heerlijk maar echt helemaal los gaan kon ik niet want ik wilde daarna zo snel mogelijk naar bed omdat ik om half 4 moest opstaan om te gaan rijden naar Frankrijk. De week was heerlijk, zon, sneeuw, skien, sauna, vrienden en lekker eten en drinken. Het was genieten. Maar ook confronterend. Er waren 3 stelletjes mee en ik en een vriendin als single chica’s. Velen gesprekken werden gevoerd in de wij-vorm en dat ging over boodschappen doen tot aan wat voor een bed ze hebben. Soms had ik het even helemaal gehad ermee. Als duo kan je lang praten over van alles wat je in je leven deelt. Als single ben je daarin snel uitgepraat. Je deelt niet het huiselijke met een partner. Ik deel mijn huis met 2 katten. Nou en toen ging Bal zus en Sabi zo. Niemand kan het navertellen. Sommige mensen kunnen zo lang over zichzelf praten dat je denkt joh waar zit die uit knop. Haha dus op donderdag had ik het even helemaal geschoten. Continu andermans geblaat aanhoren is best vermoeiend. Laat me. Laat me lekker even leven. En soms ben ik ook best jaloers op die personen die zoveel kwijt willen over zichzelf. Soms heb ik moeite om mezelf te blijven, soms verlies ik mezelf in de groep, soms wil ik misschien wel even keihard schreeuwen, soms blijf ik te veel in mijn eigen gedachtes. Ik baal dat ik te vaak afhankelijk ben van de situatie. Ik laat mensen en situaties mij bepalen. Lastig is dat. Heel lastig. Het hoort eigenlijk andersom. Ik weet het.

Tot het volgende bericht.

PS. Because you are in control of your life. Don’t ever forget that. You are what you are because of the conscious and subconscious you have made. -Barbara Hall-

Proficiat Post Scriptum

26 februari 2007 – 26 februari 2012

PS. Twijfel is het voorportaal waar alle mensen doorheen moeten voor ze de tempel van wijsheid kunnen betreden. -Charles Caleb Colton-

Had ik een mailtje gestuurd naar mijn ex-collega Piep, helemaal enthousiast en als laatste woorden had ik gezet ‘Dank je dat je aan me denkt. Liefs PS.’Krijg ik dit antwoord terug:

Natuurlijk denk ik aan je! Gek!
Datum is nog niet bekend!

Heerlijk. Ik twijfelde maar ik ben niet door iedereen vergeten.. gelukkig!!

Tot het volgende bericht.

PS. All men by nature desire knowledge. -Aristotle-

Laatst kwam ik bij toeval via Facebook er achter dat er een reunie was geweest van mijn werk waar ik drie jaar had gewerkt. Dat was 10 jaar geleden maar toch, ik was zo teleurgesteld dat niemand aan mij had gedacht! Ik zat in de redactie van het personeelsblad, ik werkte nieuwe collegae in op onze afdeling. Ik was enorm betrokken met alles wat er gebeurde. En niemand had aan mij gedacht. Dat deed pijn. Ik ben er een paar dagen echt verbaasd over geweest dat niemand mij een berichtje had gestuurd.

Nu krijg ik net via hyves (ik gebruik het niet meer) maar de mail komt nog keurig aan in mijn mailbox. Een collega van me van toen ik 17 was en een bijbaantje had bij de TV Studio Joop van den Ende mailde mij net dat de horeca van Endemol (nu) een reunie houdt of ik ook uitgenodigd ben en of ik interesse heb. Ja zeker heb ik interesse! Ik ben daar begonnen in de foyer waar het publiek binnenstroomt voor een opname. Eerst bij de garderobe en later achter de bar. Nadat ik de middelbare school had afgemaakt werkte ik er fulltime in de kantine/restaurant voor de medewerkers en uiteindelijk achter de bar van iedereen die in het pand werkte. Wat een crazy feesten hebben wij daar gehad, in die tijd waren het gouden tijden en de feesten waren enorm. Ook kwam ik vaak in het kantoor van Joop zelf. Andre van Duin, Paul de Leeuw, Ron Brandsteder, Rolf Wouters maar ook de musical kant van Joop was toen in oprichting. De soaps GTST en ONM hadden ook een plek in de studio. Het was altijd spannend want je wist nooit wie er binnen kon lopen. Nationale en internationale sterren waren de normaalste zaak van de wereld. Wat een mega tijd was dat en wat ben ik blij dat er in ieder geval 1 iemand aan me denkt! Super lief.. en dat voelt fijn!

Tot het volgende bericht.

PS. Memory feeds imagination. -Amy Tan-

Op dit moment spookt er zo veel door mijn hoofd. Ik wil overal over van alles schrijven. Vertellen wat ik de afgelopen tijd heb gedaan, stil staan bij wat ik nu doe, maar het brengt ook herinneringen met zich mee. Al mijn weblog vrienden laten weten dat ik er weer ben. Linkjes bijwerken, en ja ook Faatje zet ik er gewoon weer bij, want zij zal nooit uit mijn linkjes verwijderd worden. Zo is het maar net. Te belangrijk. Hopelijk komen wij zo allemaal weer een beetje bij elkaar en meeten we elkaar weer in second life.

Mijn weblog was een struikelblok het afgelopen jaar, iets wat ik had weggestopt.
Iets wat zonder mijn toestemming veranderde en dan ga ik er eerst om heen leven. Net zo lang totdat het niet meer kan. Zo ben ik. Ik kan soms een week de stofzuiger in de kamer laten staan, en ik leef er om heen. Net zoals mijn halletje altijd bomvol kranten, tassen met lege flessen er in – klaar voor de glasbak – totdat het me zo irriteert dat ik ze ook daadwerkelijk wegbreng. Zo is het dus ook met mijn blog.

Gelukkig voor mijzelf (en de lezers) komen we weer in het juiste tijd van het jaar. De dagen worden langer en het licht doet me meer dan goed! Wetende dat het nog maar een paar weken duurt totdat de lente weer begint. Doet mijn gemoedstoestand goed. Heel veel goeds! Dus op een nieuw jaar met allemaal positieve, intrigerende, liefdevolle momenten inclusief de bijbehorende dalletjes!

Tot het volgende bericht.

PS.  Als je schrijft, moet de inkt warm worden van de hand totdat hij dezelfde temperatuur heeft als het bloed. -Harry Mulisch-

Daar ben ik dan. Net op tijd om over een week mijn 5 jarig jubileum van PS te vieren… viel niet mee kan ik je vertellen. Ik was boos, verdrietig en vond het bovenal stohom dat mijn oude vertrouwde web-log weg was. Je was er wel maar ook weer niet. Je had een nieuwe vorm, en een oude jas aan. Je behoorde even tot het verleden. Maar ik heb heel vaak aan je gedacht. Ik kon je niet zien, de nieuwe was te pijnlijk. Nu vanmiddag niks te doen en toen dacht ik, now is the time. Ik laat me niet kennen, wat denk je wel zeg. Zo’n belangrijke kant van mij die ik heb genegeerd en waar ik op sommige momenten enorm naar snakte. Lekker van me afschrijven. Ik reflecteer en it makes me feel alive. Dus bij deze, I am back!
Het is nog wel wennen maar dat komt snel genoeg.

PS.  Gratitude is not only the greatest of virtues, but the parent of all others.  -Cicero-